Mijn oma Hanna is een geweldige lieve vrouw met een groot karakter, eigenzinnig, eigenwijs en strijdvaardig zijn termen die goed bij haar passen. Al een tijdje merken we dat ze ouder wordt en niet alleen geestelijk. Lichaamlijk word ze steeds kleiner en fragieller. Dat dit niet alleen ons is opgevallen moge duidelijk zijn:
Vanmorgen onder het ontbijt bestudeer ik Josephien haar gezichtje en vertel haar dat ze de neus heeft van haar oma en overgrootoma, waarop Josephien zegt; 'nee, niet overgrootoma,
overKLEINoma...'
 |
| Josephien en Omama zomer 2010 |
1 opmerking:
Ik had het verhaal al van je moeder gehoord. Leuk om het hier nog even in geuren en kleuren over te lezen.
En wat een mooie foto!
Een reactie posten